Της ΛΙΤΣΑΣ ΑΜΜΑΝΑΤΙΔΟΥ - ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ*
ΜΕΓΑΛΗ «ΜΠΑΖΑ» Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ»
Άγονος για τρίτη φορά κηρύχθηκε ο διεθνής διαγωνισμός για την πώληση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης (ΕΒΖ Α.Ε)συμπληρώνοντας πάνω από δύο χρόνια που βρίσκεται ανοιχτός με τους διάφορους «γαμπρούς» -τέως ανταγωνιστές- να μπαινο-βγαίνουν ανενόχλητοι στα «άδυτα» του Ομίλου και με τις «φήμες» να διαδέχονται η μία την άλλη.
Πάνω από το «σίριαλ» της ζάχαρης επικρέμεται εδώ και χρόνια έντονη αποφορά σκανδάλων, σκανδάλων που αφορούν τόσο το μέλλον όσο και το παρελθόν του Ομίλου. Το μεγαλύτερο, ωστόσο, σκάνδαλο είναι ότι η περίπτωση της ζάχαρης είναι ενδεικτική για τον τρόπο που κυβέρνηση και επιχειρηματικά συμφέροντα μεταχειρίζονταν εδώ και δεκαετίες τον αγροτικό τομέα της χώρας μας, αλλά και για το μέλλον που οι ίδιοι κύκλοι επιφυλάσσουν στην αγροτική παραγωγή.
Πάνω από το «σίριαλ» της ζάχαρης επικρέμεται εδώ και χρόνια έντονη αποφορά σκανδάλων, σκανδάλων που αφορούν τόσο το μέλλον όσο και το παρελθόν του Ομίλου. Το μεγαλύτερο, ωστόσο, σκάνδαλο είναι ότι η περίπτωση της ζάχαρης είναι ενδεικτική για τον τρόπο που κυβέρνηση και επιχειρηματικά συμφέροντα μεταχειρίζονταν εδώ και δεκαετίες τον αγροτικό τομέα της χώρας μας, αλλά και για το μέλλον που οι ίδιοι κύκλοι επιφυλάσσουν στην αγροτική παραγωγή.
Και επανέρχομαι στη ζάχαρη. Το σενάριο που εντέχνως εξυφαίνεται εδώ και πολύ καιρό επιδιώκει να παρουσιάσει την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης ως ένα μεγάλο οικονομικό βαρίδι που παράγει μόνο ζημίες και υπέρογκα χρέη και την τευτλοκαλλιέργεια ως μία καλλιέργεια με χαμηλές αποδόσεις που οριστικά φθίνει από τον χάρτη της Ευρώπης. Με βάση αυτό το σενάριο όποιος αγοράσει την ΕΒΖ θα μας κάνει «μεγάλη χάρη» και κανονικά θα έπρεπε να τον πληρώσουμε όχι να μας πληρώσει, ενώ, αν αυτό ο μελλοντικός αγοραστής κατορθώσει μετά από τις «γιγάντιες προσπάθειες» που θα καταβάλει να διατηρήσει ανοιχτό ένα από τα τρία εναπομείναντα εργοστάσια στην Ελλάδα θα πρόκειται για μεγάλο άθλο.
Ποια είναι όμως τα γεγονότα;




